A tutaj, proszę, takie stare zdjęcie znalazłem. I nawet pogoda pasuje.

Wczoraj w pociągu dowiedziałem się prawdy

W dniu dzisiejszym, w późnych godzinach wieczornych, zasiadłem w ławce szkolnej jako student. Otworzyłem zeszyt i jąłem zapisywać Matematykę!

A dzisiaj znowu – na starcie! Co się różniło od poprzedniego? Że bez papierosów w płucach. Co było podobne? Że bez przygotowania.

Zamiast biegać – ostro na siłowni (jakby to miało jakieś przełożenie na osiągi na 10 km).

1. W przededniu bałem się o formę, bo na siłowni ostro – oj, ostro!

2. W dniu bałem się, że nie zdążę, bo korki (pomimo soboty!) tak okrutne, tak potworne, że każdy, kto samochodem po Wwie jawi mi się jako bohater, albo straceniec, albo pierdoła.

Zdążyłem tak, że wpadłem na start, stanąłem gdzieś z boku i … „kabum!” – huk wystrzału do startu. Ruszyłem, pobiegłem. Dobrze mi się biegło, bo już bez zastanawiania czy dam radę. Po prostu parłem do przodu licząc po cichu na dobry czas. Nie miałem zegarka i nie wiedziałem dokąd mnie taka strategia doprowadzi. Po cichu liczyłem, że zobaczę przed sobą plecy Roberta, albo na 5. kilometrze dowiem się, że mamy 18 minut albo i lepiej. No cóż. Bez treningu nie przyjdzie to łatwo.

Pod koniec biegu (1km do mety) nie miałem siły przyspieszać. Zamiast tego w głowie myśli co jeszcze dzisiaj mam do roboty – jakby ten bieg to nie bieg, ale spacer po parku. Po drodze do mety mijam Roberto i Alessandro – oni już po, w przeciwną stronę – biegną dopingować swojego brata.

A ja do mety. Czas lepszy niż poprzednio.

Kolejny bieg w październiku. Nie ma wyjścia – przygotuję się lekko, pobiegnę i zobaczymy, czy tym razem powyżej 40 minut, czy może już poniżej.

Nie wiem co mnie skłoniło, ale pobiegłem. Jeszcze poprzedniego dnia paliłem papierosy, jeszcze poprzedniego dnia nie myślałem o bieganiu – a następnego, jak za starych dobrych czasów, pojawiłem się zaraz po pracy na starcie. Od tego biegu zaczynałem parę lat temu i od niego chyba zacznę teraz.

Pobiegłem bez uprzedniego treningu ani przygotowania. Pominąłem też rozgrzewkę – aby nie obciążać nogi przed biegiem. Po prostu ustawiłem się w kolumnie biegaczy na starcie – gdzieś pomiędzy biegnącymi na 50 do 60 minut.

Wystrzał oznajmił przygodę. Ruszyłem, zacząłem wyprzedzać. Mijałem dyszących, mijałem zwalniających – przyspieszałem, dopóki nie pomyślałem „gdzie? dokąd? jak?” – coś mi podpowiedziało, że bez przygotowania na pewno Roberta nie dogonię. Zwolniłem i trzymałem się jakiegoś miłego, nic nie mówiącego Pana.

Na 5. kilometrze zapytałem się jaki mamy czas – „21″ – usłyszałem. I tego postanowiłem się trzymać. Dobiegłem do mety przed nim, ale za paroma, którzy odważyli się mnie wyprzedzić.

Postanowiłem kontynuować bieganie – ale bez treningów, bo noga… Po prostu – potrenuję na zawodach, uczestnicząc w nich.

Najpierw analiza techniczna

Całość (netto) ~44 minuty, w tym pierwsza połówka ~ 26 minut. Wniosek – II połówka w 18 minut, co znaczy, że gdybym od razu poleciał szybko i utrzymał tempo do końca, to miałbym <40 minut! Tym się pocieszam, bo czas 44 minut na 10 kilometrów po tym jak parę miesięcy temu biegałem 36…!

Bieg

Przyjechałem na bieg z Braćmi Celińskimi (kategoria biologiczna), co już było zabawne. Potem zabawny epizod, bo założyłem pomarańczowy podkoszulek, choć marzeniem organizatora, które podkreślił w regulaminie, było aby wszyscy w białych startowali. Myślałem, że mnie wyrzuci, ale sędzia stwierdził „a co mam teraz zrobić? biegnij pan!”

Ustawiłem się na starcie razem z Dominikiem biegnącym na 50 minut. Po sygnale startu powoli ruszyliśmy do przodu i po kilkunastu sekundach zaczęliśmy biec. Kolana zaczęły boleć mnie już od pierwszych metrów. „Źle” – pomyślałem i biegłem dalej. Fajnie biegło mi się z kolegą, ale po 2 kilometrach postanowiłem się oderwać i spróbować pobiec na tyle ile miałem sił. Chwilę po rozstaniu był duży zbieg, gdzie wyprzedzałem wszystkich z niesamowitym nadmiarem prędkości, po to tylko, aby po chwili zatrzymać się i zawiązać sobie rozwiązane sznurowadło.

Mijałem zarówno oznaczenia kilometrów, jak i kolejnych zawodników, co – nie muszę chyba mówić – nieźle nakręca do utrzymania takiego tempa. Kilkaset metrów przed metą wyprzedził mnie gość i pomyślałem „nie dam rady się z nim zmierzyć”, ale po chwili był za mną. 50 metrów do mety i wyprzedza mnie gość biegnący jak rakieta. „Nie mam szans” - pomyślałem, wyskoczyłem do przodu i wskoczyłem na metę tuż przed nim! Fajnie.

Zimno

Na mecie zimno, bo pogoda zimna, a ja głupi nie wziąłem stroju do przebrania się, więc nie czekawszy na nikogo, podreptałem z medalem na autobus. Ale gdzie autobus, jak Ci cholerni biegacze zakorkowali całą Warszawę?

Kolana

Bolały całą niedzielę. A następnego dnia przestały. Za dużo jak na pierwszy raz. Dam więc im odpocząć parę dni. Pod koniec tygodnia ruszę z małymi treningami.

szybko i konkretnie pyta się co mnie sprowadza i dawaj – odciski stóp mi robić. jedne w ruchu, inne statyczne; jedne na papierze, inne odciśnięte w piance. „oszty!” mówi, wskazując na odciskach jak bardzo uszkodzone mam nogi :-O

pytam się, czy jak zrobi mi wkładkę, to czy będę mógł biegać jak kiedyś – „jasne!” – odpowiada!

i dlatego go polecam, jakby ktoś miał podobne jak ja problemy

1. na rowerze
2. to tu
3. to tam
4. jeżdżę!

Dzisiaj do pracy na rowerze – super! Pogoda tak piękna, że nie dała mi innego wyjścia jak rower!

Nie mogłem powstrzymać się od napisania czegoś o opuszczaniu pracy – jestem okrutnie sentymentalny. Ponadto, to pretekst do kolejnego zdjęcia „Cenega od środka”.

W międzyczasie zastosowałem się do zalecenia, że może próbować rozbiegać (lub rozjeździć) uraz. Wskoczyłem na rower i jeździłem w nocy blisko godzinę. Sama jazda fajna, ale kolano kłuło nieprzyjemnie. Na końcowym podjeździe w podgórę miałem wrażenie że coś sobie w kolanie zgniatam i miażdżę. Może coś w tej psychologii jest, bo większą frajdę sprawiło mi wieczorne piwko z Anią niż jazda na rowerze

Zdjęcie ukradłem ze stron uniwersytetu w Lubljanie. W obcym języku pkt. 9 to „Kolenski sklep”

Poza tym, dzisiaj jest mój przedostatni dzień w starej pracy – w 1C/Cenega. A tak wyglądało Wejście do mojego pokoju – żeby coś zostało poza wspomnieniami.