XXVI Półmaraton Wiązowski

Miejsce: 128/336, Czas: 01:37:02/01:07:59

Mój pierwszy półmaraton, jak widać – poszedł całkiem, całkiem

Na zdjęciu Robert “Mistrz”. Dlaczego umieściłem jego zdjęcie? Zwróć uwagę, że Robert (jak na każdym zdjęciu) nie dotyka ziemi biegnąc. Po prostu przez cały bieg unosi się jakieś 10 – 15 cm nad ziemią. To pozwala mu zaoszczędzić siłę, którą reszta zawodników (m.in. ja) tracą na pokonywanie oporów tarcia.

Niesamowite wrażenie zrobili na mnie ludzie niepełnosprawni, którzy brali udział w tych zawodach. Ich hart i siła… Pod koniec byłem trochę zmęczony, ale jak zobaczyłem gościa biegnącego o kulach, przy którym moje zmęcznie to … Ich walka daje dużo do myślenia.

Tutaj, w pełni sprawny, dobiegam do mety.

Mój numer startowy to 2^8, miejsce które zająłem to 2^7 – typowe liczby jak dla informatyka. Niestety

Biegłem z kluczykami od auta w tylniej kieszeni “spodni”. Kluczyki zamarzły i nie mogłem otworzyć auta. Tzn. co otworzę, to włącza się alarm. Błagałem, prosiłem, głaskałem… a on nic. Aż po paru minutach przytupywania z zimna i nerwowego przyciskania przycisków pilota – łajdak otworzył się

VI Ogólnopolski Bieg Uliczny “Grzmią pod Stoczkiem armaty”

Miejsce: 54/105, Czas: 00:59:40/00:38:32

Bieg to 3 okrążenia, każde z okrążeń miało dwa wykańczające podbiegi. Niesamowity był widok jak wracało się do miasta pod koniec każdego z okrążeń. Daleko przed nami wielki stary kościół na wzgórzu na tle ciemnego nieba. Jak z filmu grozy. Gorzej, że na to wzgórze trzeba było się wspinać

A wyścig to okrutny hardcore. Stanąłem za blisko linii startu, więc załapałem się do grupy szybkich biegaczy. Wystartowałem oczywiście razem z nimi i to przyczyniło się do zguby. Druga rzecz, to odwodnienie – tak chciało mi się pić, że podczas biegu łapałem śnieg i go zjadałem. Hardcore! A na jednym z podbiegów stał samochód z przyczepą, na której leżały baniaki z wodą – ktoś pobierał wodę z pobliskiej studni głębinowej. Mijałem to auto 3 razy i za każdym razem zastanawiałem się czy się nie zatrzymać i nie poprosić hoć o łyk

Odwodniony strasznie szybko traciłem siły i bałem się, że nie starczy ich na dobiegnięcie do mety. Tuptałem jak stara baba, ale parłem do przodu. Na ostatnim okrążeniu odwracam się – i widzę, że za mną tylko dwóch zawodników. Przerażony wpadłem na metę, myśląc, że zająłem przedostatnie miejsce. Że za mną już tylko ambulans zbierający z trasy tych, którzy nie dobiegli. Załamany odebrałem medal i ukryłem się w sklepie, kupując coś do picia. Jaki byłem szczęśliwy, że w sumie nie poszło aż tak okrutnie źle

Tak mocno chciało mi się pić, że wydudniłem 2 litry soku, zanim dobrnąłem do domu

I znowu sprawa wieku- w wyścigu brał udział zawodnik, który miał 80 parę lat!